Wereldwaterdag 2019

For English, scroll down!

Hierbij een bericht van Mike, die mee heeft gedaan aan de jaarlijkse Wereldwaterdag activiteiten in Rotterdam.

Ik voelde niet veel binding met de Schie dus besloot ik in mijn eentje de Kralingse Plas op te gaan, in plaats van het officiële programma te volgen. Het was schitterend weer, weinig wind en een beetje warm. In mijn kajak heb ik in 3 uur de oevers aan de oostkant van de plas ontdaan aan bijna alle plastic, blik en glas, en kwam een paar vreemde dingen tegen. Er zullen in Rotterdam wat teleurgestelde kinderen en honden zijn, gezien een aantal stukken speelgoed en tennisballen tussen de rommel! Of zijn de Rotterdamse honden gewoon te lui om de ballen uit de plas te apporteren? Nadat ik een zonnebrandcrèmefles uitkneep, waar ik water had verwacht, moest ik verder gaan in een kokosnootolielucht en met een wat gladde paddel!

Drie zakken vol zooi dat niet meer in de plas ligt! En ja, dat is een plafonniere rechtsvoor!

World Water Day 2019

Here’s a post from Mike, who took part in the annual World Water Day activities in Rotterdam.

I didn’t feel much attachment to the Schie so decided to clean the Kralingse Plas on my own, instead of following the official program. The weather was beautiful, little windy, and slightly warm. In 3 hours in my kayak I cleaned the banks on the east side of the lake. While removing almost all the plastic, cans and glass, I came across some strange things. There will be some disappointed children and dogs in Rotterdam, given a number of toys and tennis balls among the mess! Or are the Rotterdam dogs just too lazy to retrieve the balls from the Plas? After I squeezed a sunscreen bottle, expecting it to be filled with water, I had to continue in a waft of coconut oil and with a somewhat slippery paddle!

Three bags full of stuff that is no longer in the Plas! And yes, that is a ceiling light fitting, front right!

Koffie, appelgebak, molens en zon in Kinderdijk (14 okt)

Verslag en foto’s van Otto, de tochtleider

Vandaag staat mijn jaarlijkse najaarstocht op de agenda. Vroeg op want bij het instappunt in de polder is niet al te veel parkeerplek. Voor de vroege vogels alvast een pot koffie gezet om het leed te verzachten dat wij al om halfnegen vertrekken.

Door de twee andere tochten, die ook het weekend plaatsvonden, was er geen kanokar beschikbaar en werd het nog even spannend of alles op de auto’s geladen kon worden. Tot mijn verbazing was de kanokar nog gewoon beschikbaar en werden na een lekkere kop koffie werden de boten opgeladen. Snel even de koffie spullen opgeruimd en vertrokken wij met zijn vieren naar Oud-Alblas.

Mijn broer vaart dit jaar ook weer mee en stond al op ons te wachten. Afladen, sjouwen, inpakken en instappen en al snel waren wij onderweg naar Kinderdijk. Een tochtje van 8 km en na ruim een uurtje varen, en als maar kijken of de molens al te zien waren doken uiteindelijk de molens op.

Tijdens de traditionele koffie met appelgebak werd voorgesteld om de kano’s over te dragen en de andere vaart terug te nemen. Aan het eind van de vaart is een mooie sluis, maar helaas heeft deze geen zelfbediening, dus met de nodige acrobatiek en tussen de fietsers door weer overgedragen.

De lunch lekker middenin het boerenland gegeten, met een lekker zonnetje en 24 graden. Voor begin oktober natuurlijk uitzonderlijk lekker weer.

Na nog een klein uurtje varen waren wij weer terug bij het instappunt. Na enige discussie haalde de visser die op de kanosteigers zat bakzeil en konden wij met zijn alle uitstappen zonder een nat pak te halen.

Een mooie dag, met zicht op onze mooie erfgoed en dit keer in de kano en niet met tegenwind op de schaats bij -10 graden.

Breek Los in de Biesbosch (13/14 oktober)

<Scroll down for English + extra photos>

door Mike Griffin, foto’s door Eric & Mike

[Dit verslag is in het Nederlands geschreven en vervolgens vertaald met Google naar ‘Engels’. Waarom? Zie verder in het verhaal.]

Iede, Eric M., Ed H. en ik gingen de Biesbosch in om van de natuur, het mooie weer en twee rustige dagen te genieten! Ik heb altijd al willen kamperen in de Biesbosch, dit was mijn kans! Per dag waren we ongeveer 5 uur onderweg voor 17 km vaarkilometers.

Na wat problemen met vervoer, iets met een verlopen rijbewijs, gingen we op zaterdagochtend van de club weg met 2 kajaks op een auto en één kano op de andere auto. Iede en Eric wilden graag in een kano, Ed eigenlijk ook, maar mijn voorkeur ging uit naar een kajak dus moest Ed dat ook.
Lees verder Breek Los in de Biesbosch (13/14 oktober)

Strijken bij de buren

Verhaal en foto van Henk van der Kroon

Het ontwerp voor een nieuw, gezamenlijk clubgebouw heeft een hoop losgemaakt. Los van de financiële (on)mogelijkheden om nieuwbouw te realiseren, komen vragen over de wenselijkheid van een fusie boven drijven. Willen we eigenlijk wel fuseren? Willen de buren het? Verliezen we niet het bijzondere karakter van een kleine vereniging wanneer we opgaan in een groter geheel?
Voordat er überhaupt sprake kan zijn van fuseren en nieuwbouw, wordt de huidige relatie met onze buren van RCC tegen het licht gehouden. Zijn er raakvlakken? Kunnen we samenwerken op het gebied van programmering, bedrijfsvoering en belangenbehartiging richting locale politiek?

Er zijn nog heel wat horden te nemen voordat alle neuzen dezelfde richting uit wijzen. Maar er is toenadering tussen de clubs en er wordt aan beide kanten gewerkt aan een goede verstandhouding met de buren.

Ons clublid Nico werd door de RCC gevraagd om te helpen bij de reparatie van een houten K4. De vierpersoons Commander van Deense makelij staat pontificaal op schragen in de kantine van de buren en neemt bijna de hele afstand van voor- tot achtergevel in beslag.

Op de foto is Nico bezig met de rand van een van de kuipen. Reepjes fineer worden op de beschadigde delen geplakt en vormen een nieuwe toplaag. Op de voorgrond zie je het strijkijzer waarmee die reepjes worden verhit. Door verwarming krijg je een betere hechting en eventuele luchtbellen worden gladgestreken.

Nico’s werk is niet alleen praktisch en welkom; het is ook symbolisch. In een proces van toenadering en aftasten maakt hij wat beschadigd was weer heel, en strijkt hij oneffenheden glad…

Zondag naar Springersdiep

Verslag en foto’s van Tom

Afgelopen zondag starten Iede en Tom de dag lekker vroeg, om weer eens zout te peddelen vanaf Springersdiep (aan de Brouwersdam). Helaas maar met twee, de rest heeft een heerlijke dag moeten missen!

Even aanmelden bij de Kustwacht en een uurtje voor laag water vertrekken we richting de Aardappelenbult (een zandplaat, waarvan een deel permanent droog ligt) met erg rustig weer en water. Vanwege de situatie en de gunstige voorspellingen oppert Iede om toch buitenom te varen, net wat spannender en uitdagender qua afstand. Op zoek naar de boeienlijn, om legaal* de bult te kunnen ronden, varen we een heel stuk westelijk door en horen de branding luid op de zandbank terecht komen. En dan komen de echte golven van zee! Eerst uit verschillende richtingen, het duurt even voordat Tom zijn knopje krijgt omgezet. Maar na verloop van tijd wordt de deining voorspelbaarder en keert de rust terug en kan er genoten worden. Ondanks dat de golven steeds wat hoger worden, tot ongeveer een meter.

Buitenom, langs de Aardappelenbult, is het zoeken naar een juiste plek om weer richting het strand te komen. De gele boeien staan niet precies op de kaart aangegeven en op zicht navigeren is nog best lastig. Op een gegeven moment, wanneer de vloedstroom voldoende op gang is gekomen, wordt de branding iets minder en varen we er surfend doorheen, waarschijnlijk over het laatste stuk van de plaat, richting vuurtoren Westhoofd. We pauzeren op het strand en zien dan dat als we 100 meter hadden doorgevaren, er net een gat in de branding was geweest en we keurig tussen de Aardappelenbult en de volgende plaat hadden gevaren.

Na de pauze peddelen we langs het strand terug naar het Springersdiep, ons intussen verbazend over de kitesurfers op draagvleugels om ons heen. Weer in de auto naar Rotterdam kijken we terug op een mooie tocht en bedenkt Tom zich dat hij nog flink wat mijlen tussen de golven kan gebruiken. Zou dat dit jaar nog lukken?

*) De Aardappelenbult is onderdeel van het Natura 2000, een Europees netwerk van beschermde natuurgebieden op het grondgebied van de lidstaten van de Europese Unie. Vanwege de status is deze zandplaat grotendeels ontoegankelijk voor de mens. Op de Aardappelenbult bivakkeren nogal wat vogels, maar meest in het oog springt de zeehondenkolonie, die je al van ver ziet luieren op het zand.

De andere kant van de Maas

Verslag en foto’s van Marianne

We zijn in Rotterdam bekend met de Maas. Een fijne rivier voor dagtochten, of voor de laatste kilometers van een trektocht uit het oosten. Maar het kan zuidelijker, smaller, groener! Met 9 kajakkers en een lieve chauffeur zijn we naar Limburg gegaan. De Maas is daar een stuk smaller en het deel dat wij zouden bevaren is gekanaliseerd. Dat roept het beeld op van rechte, kale kades, maar niets is minder waar. Prachtig groene oevers, ietsje heuvelachtig, zo nu en dan wat vee en watervogels.

Landgoed Geijsteren heeft een klein natuurkampeerterrein met zicht over de Maas. Een mooie plek voor twee overnachtingen, met trekkershutjes voor noodgevallen. (Amalia’s tent werd de eerste nacht wel erg nat, dus die was blij met zo’n heerlijk hutje.) Deze houden we in gedachten!

John en Ingrid wonen alweer een paar jaar in Well, vlakbij dit terrein. Erg leuk ze weer eens te zien en te spreken; op zaterdagavond hebben ze ons in de watten gelegd, door een barbecue te organiseren. Lik je vingers er maar bij af, met zelf geteelde groente, mooie salades en genoeg vlees en vega voor de hele ploeg.

Twee lekker stevige kanodagen, van 30 en 27 km, dat was de planning. Omdat we met de stroming mee wilden peddelen, moest er wat heen en weer gereden worden. Zaterdag eerst naar het zuiden: kanovereniging Vikingen had de deuren voor ons open gezet, zodat we vanaf Venlo terug konden varen naar Geijsteren. De stroming viel wat tegen na maanden droogte, maar met stevige rugwind hadden we toch mazzel. Wat beroepsvaart, wat plezierbootjes, maar eigenlijk een heel rustige Maas. De drukte en het toerisme kwamen pas bij de tussenstop in Arcen: een elfenfestival op het kasteel, met zorgvuldig uitgedoste deelnemers. Honderden! Wij doken rechtsaf, naar de IJsvogel, waar in de watermolen een stokerij zat. Whiskey, kruidenbitters, likeur. Het was er nog een beetje vroeg voor…

’s Middags trok de wind aan en werd de lucht grijzer en grijzer totdat de hemelsluizen opengezet werden: grote druppels, een ware douche. Prachtig, maar je wordt er ook koud van en misschien was de afstand tot de camping voor een enkeling net te ver. Omdat de voorspelling voor zondag nog veel natter was, hebben we die tocht ingekort tot een ochtend. De Maas geeft hier de grens tussen Noord-Brabant en Limburg aan. Daar merk je natuurlijk niets van, het dialect blijft lastig te volgen, zowel aan de rechter- als de linkeroever. En ook in de sluis van Sambeek waar we even moesten doorvragen voor we de instructie verstonden: houd de trapjes vast. Een gigantische sluis, waar onze kajaks nauwelijks ruimte innamen. Even verder werden we al opgepikt; met dit weer was 12 km genoeg. Voor de rest komen we nog wel eens terug.

Een ritje meer dan waard, die Limburgse Maas.