Categoriearchief: Tochtverslag

Maarssen, forten en plassen (20 juni 2021 )

Scroll down for English

15 km

door Mike Griffin, foto’s door Mike

We kregen Maarssen, forten en plassen beloofd; we kregen sloten, overdragen en een stervende zwaan! Oh, ook wat Maarssen!Onze route: Start/Finish bij geblokte vlag, overdragingen zijn genummerd, de zwaan wordt ook getoond.

De route staat op de site van TKBN: Maarssen Forten en Plassen

Zeven van ons laadden de boten, omdat Viktor de trailer meeneemt, is het een eenvoudige taak om te laden. Eenmaal bij het instappunt parkeerden we de trailer en auto’s en stapten in de kajaks in een smalle waterweg. We waren onderweg, Claudia aan het navigeren. We slalomden rond een paar kinderen van de Utrechtse Kano Club die zich in wildwaterboten vermaakten, de Maarsseveense Plas op.Over de Maarsseveense Plas

We bereiken dan de eerste overdraagplaats (“1” op de kaart) na minder dan 1 km! Van daaruit gingen we door een aantal industrieterreinen en onder de ringweg van Utrecht door, een lange, donkere tunnel.

Licht aan het einde van…

De volgende stop was een sluis die niet meer bediend wordt. Dit was overdraging nummer 2, dus we hebben de kajaks aan de andere kant van de sluis het water in gedragen, met een hoge oever was dit een goede oefening voor degenen die nog niet eerder zoiets hadden gedaan. Allemaal droog gebleven! Om pas na 100 m te ontdekken dat het de bedoeling was dat we naar een andere waterweg zouden overdragen – aan de rechterkant, niet de linker waar de sluis uitkwam! Dit staat niet vermeld in de toerinstructies, dus we kunnen Claudia niets kwalijk nemen. Dus peddelden we terug en droegen we weer over (“3” op de kaart), toen onder een bruggetje door de Vecht op.

Aan de Vecht

Het voelde goed om op meer open water te zijn, met plezierboten en SUP’s, terwijl we ons een weg naar het noorden baanden, de mensen begroetend op terrassen, genietend van het weer en de verfrissingen. Na de extra overdraging vonden we dat we de reis beter konden inkorten, dus namen we de kortere weg die in de routegids staat vermeld. Dit ging onder een schattig bakstenen bruggetje door, waarna we de huizen achterlieten en peddelden tussen de rietkragen van een klein kanaal, dat naar het Oude Gemaal Bethunepolder leidde. Hier hadden we een hoge muur – ongeveer 1 m – om uit te stappen, nog een goede oefening!

Weer een goede oefening…

Dit was een goede plek om te lunchen, met een paar banken en wat schaduw. Iedereen at zijn eigen lunchbrouwsels terwijl we de maaltijden voor kajak-kampeertochten bespraken. Elke dag is een schooldag! 😊

Na de pauze hadden we overdraging nummer 4 – de langste – en weer een geweldige oefening om het water in te gaan via een rietkraag met brandnetels. Vanaf hier moesten we onze weg vinden in smalle greppels, en na twee verkeerde afslagen – en achteruitvaren, het was zo smal – vonden we de juiste greppel en gingen we naar het zuiden.

Halverwege kwamen we een zwaan tegen die verstrikt was geraakt in een schrikdraad dat midden in een zijgracht was gespannen. De arme vogel trilde elke twee seconden, dus we dachten dat er misschien stroom op de draad stond, maar het was de stressreactie van de vogel! Het was duidelijk al een tijdje zo verstrikt. Nadat we tevergeefs had geprobeerd het los te krijgen, herinnerde ik me dat ik een kleine zaag in mijn kajak had, waarmee Claudia de draad vervolgens op twee plaatsen doorsneed zodat Viktor de vogel kon losdraaien. Tegen die tijd kon het zijn hoofd nauwelijks boven water houden, maar was gelukkig gestopt met trillen. We lieten het achter om in alle rust te herstellen, maar onze hoop was niet groot dat het snel zou vliegen.

Na deze ontnuchterende gebeurtenis peddelden we naar de 5e overdraging, over de weg en een smal bruggetje naar de Maarseveense Zodden. Zodden is ‘drassig land’, omschreven als ‘slap en verend, bijna drijvend rietland’. Hier is het veen in stroken verwijderd, zodat we door water konden varen, en niet door moeras.

We doorkruisten de hele eerste strook en ontdekten dat de enige oversteek naar de volgende was waar we waren begonnen, dus gingen we allemaal ongeveer 600 m terug (de piek op de kaart na “5”) om vervolgens door de zodden terug te slalommen, vaak door hele stukken bedekt met waterlelies, naar het beginpunt van de tocht.

Het was een prachtige reis, sommigen zeiden dat het de mooiste was die ze hebben gedaan!


 

English version

Maarssen tour – 20 June 2021 – 15 km

by Mike Griffin, photos by Mike

We were promised Maarssen, forts and lakes; we got ditches, portages and a dying swan! Oh, also some Maarssen!

Our route: Start/Finish at chequered flag, portages are numbered, the swan is also shown.

The route is available on the TKBN site: Maarssen Forten en Plassen

Seven of us loaded up the boats, with Viktor taking the trailer it’s a simple task loading. Once at the entry point, we parked the trailer and cars and got into the kayaks in a narrow waterway. We were on our way, Claudia navigating. We slalomed around some kids from the Utrechtse Kano Club having fun in white water boats then onto the Maarsseveense Plas.

Crossing the Maarsseveense Plas

We then hit the first portage (“1” on the map) after less than 1 km! From there we went through some industrial backlots and under the Utrecht ring road, a long, dark tunnel.

Light at the end of…

The next stop was a lock which is no longer serviced. This was portage number 2, so we carried the kayaks over into the waterway on the other side of the lock, with a high bank this was a good exercise for those who had not entered from a high bank before. All entered dry! Only to discover after 100 m that we were meant to portage onto another waterway on the right, not the left one that the lock exited into! This isn’t mentioned in the tour instructions, so we can’t blame Claudia. So we paddled back and portaged (“3” on the map) again, then under a small bridge onto the Vecht.

On the Vecht

It felt good to be on more open water, with pleasure boats and SUPs, while we wound our way northwards, greeting the people on terraces, enjoying the weather and refreshments. After the extra portage we felt we could better shorten the trip, so took the short cut mentioned in the route guide. This went under a cute brick bridge, after which we left the houses behind and paddled between the reedbeds of a small canal, leading to the Bethune pump station. Here we had a high wall – about 1 m – to exit against, another good exercise!

Another good exercise…

This was a good place to stop for lunch, with a few benches and some shade. Everyone brought out their own lunch concoctions, while we discussed meals for kayak camping trips. Every day is a school day! 😊

After the break we had portage number 4 which was the longest, and again a great exercise entering the water through a reedbed with nettles. From here we had to find our way in narrow ditches, and after two wrong turnings – and backing out, it was so narrow – we found the right ditch and headed south.

Halfway we came across a swan that had got itself well tangled in an electric fence that was strung in the middle of a side ditch. The poor bird was twitching every two seconds, so we thought there may be current on the wire, but it was the bird’s stress reaction! It had obviously been like this for some time. After trying unsuccessfully to extricate it, I remembered that I had a small saw in my kayak, with which Claudia then cut the wire in two places so that Viktor could untangle the bird. By this time it could hardly keep its head above water, but had thankfully stopped twitching. We left it to recover in peace, but our hopes were not high that it be flying any time soon.

After this sobering event, we paddled to the 5th portage, over the road and a narrow bridge to the Maarseveense Zodden. Zodden is ‘swampy land’, described as ‘slack and springy, almost floating reed land’. Here the peat has been removed in strips, so we could travel through water, not swamp.

We traversed the whole first strip only to find that the only crossing to the next was where we had started, so we all went back the 600 m or so (the spike on the map after “5”) to then slalom through the zodden, often through whole stretches covered in water lilies, back to where it all began.

It was beautiful trip, some said the most beautiful trip that they have done!

Oude IJssel – IJssel tocht (11-13 juni 2021)

Scroll down for the English version

58 km in 2 dagen
door Mike Griffin, foto’s door Mike, Nena & Harm
Harm en Ilja hebben eerder het gebied verkend om de in- en uitgangen te bepalen en de campings te kiezen. Besloten is om 2 nachten in Doesburg te slapen, dan hoef je zaterdag niet alles mee in de boot te nemen, want de tent blijft op het terrein staan. Het kost wat heen en weer rijden om de mensen, kajaks en auto’s op de juiste plek te krijgen, maar je moet bereid zijn om dit te doen voor kampeertochten op rivieren.
Onze camping
Op vrijdagavond stond de hele groep – Harm, Ilja, Marianne, Nena, Henk, Susanne en Mike – met tenten en al op het terrein. Susanne had gekozen voor de nieuwe clubkajak, een Pilgrim – zie de volgende nieuwsbrief voor meer details!
De route van zaterdag – van zuidoost (rechts) naar noordwest (links)
Na een nacht op de camping in Doesburg en een relatief vroege start, reden we naar Ulft aan de Oude IJssel. Daar ontmoetten we enkele mensen die zich voorbereidden op een wildwatertrip met vijf energieke 12-jarigen. Ze waren van Roei- en Kanovereniging Het Anker, waar wij met de kajaks konden wachten terwijl de auto’s naar Zutphen werden gebracht. De chauffeurs kwamen rond 11 uur terug en we begonnen te peddelen. Op sommige plaatsen stonden de rivieroevers in lichterlaaie met klaprozen, voornamelijk rood, maar ook wat roze-paars, evenals boterbloemen en andere pracht. Na 7 km kwamen we bij een sluis waar het Pieterpad de rivier oversteekt. We konden niemand aan de telefoon krijgen om door de sluis te gaan, dus droegen we eromheen. Vanaf hier peddelden we naar Doetinchem waar een lange steiger en loopbrug is waar we stopten voor de lunch. Een deel van de groep ging op verkenning en ontdekte ijs! Het water was behoorlijk druk met roeilessen, een meidendagje op SUP’s en eenden; samen met de stroom van sloepen op de hele rivier.
Doetinchem
Bij Laag-Keppel wisselden Susanne en Marianne van boot om Marianne wat tijd in de nieuwe kajak te gunnen. Na ongeveer 12 km van Doetinchem kwamen we bij de sluis ten zuiden van Doesburg. Er stonden een paar motorboten te wachten, dus besloten we ons geluk te beproeven door met hen mee te liften in plaats van er omheen te dragen.
Wachten op de sluis
Deze sluis heeft een ongewone visgang van ongeveer 150 m lang, met een bocht van 180° in het midden. We kregen dit niet te zien omdat we het te druk hadden om in de sluis te komen, waar de sluismeester zei: “Kajaks zijn niet toegestaan in de sluis, maar je kunt op eigen risico gaan.” Iemand zei dat ons hele leven op eigen risico is, en we gingen mee met de motorboten. Het water zakte maar liefst 4 meter, wat best indrukwekkend was. Aan de andere kant konden we geen handige instapplek zien, dus we waren erg blij dat we de sluis konden gebruiken!
2VP-selfie
In de sluis, op eigen risico!
Vanaf hier gingen we de IJssel op – en stroming! We hadden zo’n 4 km/u stroming, dus snel door. We kwamen aan de zuidkant van een oude meander van de IJssel met de bedoeling om over een dijk te gaan en naar de camping te peddelen die iets verder op de meander lag. Helaas werd de dijk beschermd door 2 meter hoge braamstruiken en brandnetels, een prikkeldraadomheining en wat particuliere landbouwgrond. Harm en ik vroegen iemand van de lokale bevolking die uit een boerderij kwam of er een plek was waar we naar de andere kant konden overdragen en het water in konden. Onze verbaasde uitdrukkingen op haar antwoord zorgden ervoor dat ze het in ABN herhaalde, waarna we beseften dat het waarschijnlijk moeilijk was, maar nog steeds sneller dan helemaal naar het andere eind van de meander peddelen.
Het oerwoud
De rest van de groep had ons zien worstelen door de jungle en langs de dijk dwalen en had besloten dat we er beter omheen konden peddelen, dus stapten we weer in en peddelden de extra 5 km naar de camping. Wat waren we blij om de tenten te zien! We hadden niet veel energie meer, maar een korte duik in de rivier was welkom, net als ons avondeten en een warme douche. We hebben heerlijk geslapen na die 32 km.
Rond Doesburg. De oranje pin markeert de poging tot overdragen. Let op de snelheid op de IJssel!
Tijdens het eten bespraken we hoe laat we de volgende ochtend zouden beginnen. Alle tijden tussen 8.00 en 10.30 uur passeerden de revue waarna we besloten om 9.45 uur te zullen vertrekken. Toen barstte de discussie weer los. Hadden we maar een bemiddelaar in ons midden! Hoe dan ook, zondag om 9.46 uur lagen we allemaal met volle kajaks op het water en begonnen we op de spiegelgladde meander richting de IJssel te peddelen.
Een prachtige ochtend!
De route van zondag – van zuid naar noord
Eenmaal op de IJssel peddelden we met ongeveer 10,5 km/u in zonnig en warm weer.
Op de IJssel
Na 12 km, bij Brummen, stopten we voor de lunch, op de rechteroever vanwege mijn verzoek om schaduw. Maar zodra we op een zeer rotsachtige oever waren geland, werden we weggejaagd door een kudde vee, geleid door een grote stier, die waarschijnlijk gewoon vrienden wilde maken, maar we bleven niet rondhangen om erachter te komen!
Stormloop!
Aan de andere oever was een klein strand zonder boom, maar ik vond een klein wilgje iets verder terug en kon genieten van een schaduwrijke lunch.
Lunch
Vanaf daar was het volle vaart vooruit naar Zutphen, wat verkeer onderweg maar beperkte mogelijkheid om op boeggolven te surfen. Ten zuiden van Zutphen zagen we veel ooievaars in nesten, sommigen met jongen. Een ongewoon gezicht, zoveel ooievaars, maar dit gebied staat bekend om zijn populariteit bij ooievaars.
Ooievaarsnesten
Na een kort bezoek aan de zuidelijke jachthaven van Zutphen, kwamen we na 25 km peddelen aan in de haven ten noorden van Zutphen.
De groep in Zutphen minus fotograaf
Na een korte rustpauze werd de laatste auto uit Ulft gehaald en konden we allemaal inpakken, de boten inladen en terug naar de club reizen, waar we op tijd rond 18.00 uur aankwamen. Het was een avontuurlijke tocht, met wat kleinere rivierpassages en snellere stroming; pleziervaartuigen en beroepsvaart; bloemen, vogels en vee; energiek en vermoeiend!
Zonsondergang – het uitzicht vanuit onze tenten


English version!

Oude IJssel – IJssel tour – weekend 11-13 June 2021 – 58 km in 2 days
by Mike Griffin, photos by Mike, Nena & Harm
Harm and Ilja did a recce of the area earlier, to determine entry and exit points and to choose the camping sites. It was decided to sleep 2 nights in Doesburg, then you do not have to take everything with you in the boat on Saturday, because the tent remains on the site. It takes a bit of driving back and forth to get the people, kayaks and cars in the right place, but you have to be prepared to do this for camping trips on rivers.Our camp site
On Friday evening the whole group – Harm, Ilja, Marianne, Nena, Henk, Susanne and Mike – were set up with tents and all on the site. Susanne had opted for the new club kayak, a Pilgrim – see the next newsletter for more details!
Saturday’s route – from south-east (right) to north-west (left)
After a night at the campsite in Doesburg and a relatively early start, we drove to Ulft on the Oude IJssel river. There we met some people preparing for a white-water trip with five energetic 12-year-olds. They were from the Rowing and Canoeing Club Het Anker, where we could wait with the kayaks while the cars were brought to Zutphen. The drivers returned at about 11 o’clock and we started paddling. At places the riverbanks were ablaze with poppies, mainly red, but also some pinkish-purple, as well as buttercups and other flowers. After 7 km we came to a lock where the Pieterpad crosses the river. We couldn’t get anyone on the phone to arrange to pass through the lock, so portaged around it. From here we paddled to Doetinchem where there is a long jetty and walkway where we stopped for lunch. Some of the group went exploring and discovered ice cream! The water was quite busy with rowing lessons, a girls’ days out on SUPs and ducks; along with the stream of sloops that frequented the whole river.
Doetinchem
Near Laag-Keppel Susanne and Marianne swapped boats to allow Marianne some time in the new kayak. After about 12 km from Doetinchem we came to the lock south of Doesburg. There were a few motorboats waiting so we decided to try our luck at hitching along with them, instead of portaging around.
Waiting for the lock
This lock has an unusual fishway about 150 m long, with a 180° bend in the middle. We didn’t get to see this as we were too busy getting into the lock, where the lock master said, “Kayaks aren’t allowed in the lock but you can go at your own risk.” Someone quirked that our whole life is at our own risk, and we went along with the boats. The water dropped at least 4 metres, which was quite impressive. On the other side we couldn’t see a convenient entry point, so we were very glad to have been able to use the lock!
2VP Selfie
In the lock, at our own risk!
From here we entered the IJssel – and current! We had about 4 km/h current, so sped along. We entered the south end of an old meander of the IJssel intending to portage over a dike and paddle to the camp site which was a bit further on on the meander. Unfortunately the dike was protected by 2 metre high brambles and nettles, a barbed wire fence and some private farm land. Harm and I asked a local who came out of a farmhouse whether there was a place where we could portage and enter the water on the other side. Our puzzled expressions on her reply made her repeat it in ABN, after which we realised it was probably difficult but still quicker than paddling all the way round to the other end of the meander.
The jungle
The rest of the group had seen us battling our way through the jungle and wandering along the dike and had decided that we’d be better paddling round, so we got in again and paddled the extra 5 km to the camp site. Were we glad to see the tents! We didn’t have much energy left, but a short swim in the river was welcome, as was our dinner and a warm shower. We slept well after those 35 km.
Around Doesburg. The orange pin marks the attempt to portage. Note the speed on the IJssel!
During dinner we discussed what time to start the next morning. All times between 8.00 and 10.30 were mentioned before deciding on 9.45. Then the discussion burst open again. If only we had a mediator in our midst! Anyway, at 9.46 on Sunday we were all on the water with full kayaks and started paddling on the mirror-smooth meander towards the IJssel.
A beautiful morning!
Sunday’s route – from south to north
Once on the IJssel we travelled at about 10,5 km/h and the weather was sunny and warm.
On the IJssel
After 12 km, near Brummen, we stopped for lunch, on the right bank due to my request for shade. But no sooner had we landed on a very rocky bank than we were chased away by a herd of cattle, led by a large bull, who was probably just wanting to make friends but we didn’t stick around to find out!
Stampede!
On the other bank was a small beach without a tree, but I found a small willow a little further back and could enjoy a shady lunch.
Lunch
From there it was full speed ahead to Zutphen, some traffic along the way but limited opportunity to surf on bow waves. South of Zutphen we saw many storks in nests, some with young. An unusual sight, so many storks, but this area is renowned for its popularity with storks.
Stork nests
After a short visit to the southerly yacht harbour of Zutphen, we arrived at the harbour north of Zutphen after having paddled 25 km.
The group in Zutphen minus photographer
After a short rest the last car was fetched from Ulft and we could all pack, load the boats and travel back to the club, arriving perfectly on time around 18.00. It was an adventurous trip, with some smaller river passages and faster current; pleasure craft and commercial barges; flowers, birds and cattle; energizing and tiring!
Sunset – the view from our tents

Beginnerstocht Rotterdam Centrum (30 mei 2021)

Scroll down for the English version

Op zondag 30 mei hebben 10 kajakkers en 2 kanoërs een tocht onder helder blauwe hemel naar het centrum van Rotterdam gemaakt (10 km). Voor een aantal was dit de eerste keer dat ze de stad vanaf het water zagen, een mooi gezicht! Onderweg was er voldoende tijd om te kletsen en voor de nieuwe leden om andere leden te leren kennen.

 Bij het Grotekerkplein hielden we een ruime pauze, vergezeld door muziek van de fitnessclub op het gras van het plein. Op de terugweg konden we door de sluis, ook de eerste keer voor enkelen van de groep.

Een leuke tocht, voor de nieuwe leden een goed begin van het (hun) seizoen!

English version!

Beginners’ tour Rotterdam Centre (30 May 2021 – 10 km)

On Sunday 30 May, 10 kayakers and 2 canoeists made a trip under clear blue sky to the centre of Rotterdam (10 km). For some this was the first time they viewed the city from the water, a beautiful sight! Along the way there was plenty of time to chat and for the new members to get to know other members. At the Grotekerkplein we had a long break, accompanied by music from the fitness club on the grass of the square. On the way back we were able to pass through the lock, also the first time for some of the group. A nice trip, for the new members a good start to the (their) season!

Maas-tocht (17 april 2021)

Scroll down for the English version!

17 km, 2:40 uur vaartijd

door Mike Griffin, foto’s door Nena & Iede (klik een foto om te vergroten)

Hoe houd je een leuke tocht in corona-tijd? Gelukkig is het met kajakken niet heel ingewikkeld – afstand houden op de club en aan de kant, en twee personen per auto. Op het water houd je makkelijk 1,5 m afstand, en het is ‘oude-normaal’ genieten!

Wat niet zó genieten is, is om 7.30 op de club te verzamelen, maar het tij wacht op niemand. Om de stroming mee te pikken, heen en weer, wilde de planning van Iede dat we voor 9.00 op het water zouden zijn, en dat is goed gelukt. Het is hoog water en het strand bij De Esch is nog maar een strandjé, net groot genoeg voor zeven boten.

De route – van de groene pin in het westen; heen aan de zuidoever, terug aan de noordoever.

Het is altijd goed uitkijken op de Nieuwe Maas, ook op zaterdag zijn er grote vrachtschepen, dus moesten we even wachten bij het oversteken. Daarna konden we achter het eiland van Brienenoord varen, waar de nieuwe brug te zien is.

Oversteken

Het Eiland van Brienenoord (sinds 1904) wordt omgevormd naar een getijdenpark waar eb en vloed meer invloed krijgen. Het doel is zowel het vergroten van de natuurlijke dynamiek als het maken van een aantrekkelijk recreatielandschap. Binnenkort wordt de oude brug gesloopt en vervangen door een tweede, vaste brug. De werkzaamheden zijn voor de zomer van 2021 gereed.

Om het Eiland van Brienenoord

De groep – Nena, Iris, Susanne, Henk Jan, Harm, Iede en ik – genoten van de stroming, alleen waren er weinig surfbare golven. Toch heb ik op een van de zeldzame golven tegenover de ark van Noach een snelheid van 16 km/u gehaald!

Het was een vlotte tocht en om kwart voor tien staken we over naar de noordoever, eigenlijk onze vaste pauzeplek aan de punt van Eiland de Zaag. Ook hier was het klein: we konden maar 2 of 3 boten op het strandje kwijt en dan ook niet hoog genoeg om uit het gevaar van golfslag te liggen.

Maar een klein strandje

We gingen een stukje verder. De volgende inham had borden van ‘Geen toegang’ en na een blik op de politieboot aan de andere oever, leidde Harm ons een stukje verder.  Iets verderop was er een strandje dat groot genoeg was, en in de zon lag.

Pauze in de zon!

Dit strandje groeide met zeker 2 meter in de 40 minuten dat we daar lagen, een goed teken: eb betekent stroming mee op de terugweg!

Brug in aanbouw – is dit misschien de nieuwe brug voor het Eiland van Brienenoord?

Terug achter de Zaag en weer de Nieuwe Maas op, vlak bij de ark. Ik denk dat het niet echt van Noach was, want hij hoefde zijn giraffen niet vast te sjorren om ervoor te zorgen dat ze niet door de wind meegenomen werden!

De ark met een gesjorde giraffe

Bij de samenvloeiing van de IJssel en de Maas staken we weer over, daarna onder de Van Brienenoordbrug in een aardige stroming. Ik voer ongeveer 9-10 km/u stroomafwaarts en ongeveer 5 km/u stroomopwaarts (ik moest het even testen): dus 4-5 km/u stroming!

Weer de Van Brienenoordbrug, in goed weer

Terug naar het strandje – dat inmiddels weer een strand was geworden, compleet met één strandtoerist met kleed en radio. Net voor 12 uur terug en gelukkig ook voor Harm: hij kreeg op dat moment een telefoontje dat er een vaccinatie voor hem klaarlag mits hij binnen een kwartier op de prikplek kon zijn! Dat is ook gelukt, alhoewel ze niet veel klanten in wetsuit zullen krijgen!

Een geslaagde tocht, best relaxed en met mooi weer. Op naar de volgende!

English version!

Maas trip – Sunday 17 April 2021 – 17 km, 2:40 paddling time

by Mike Griffin, photos by Nena & Iede (click a photo to enlarge)

How do you organise a good trip in the corona age? Fortunately with kayaking it’s not very complicated – keep your distance at the club and on the shore, and two people per car. On the water you can easily keep a distance of 1,5 m, and it’s ‘old normal’ fun!

What is not much fun is to gather at the club at 7.30, but the tide doesn’t wait for anyone. To paddle with the current, back and forth, Iede’s plan had us on the water before 9:00 am, and we succeeded. It was high tide and the beach at De Esch was a little beach, just big enough for seven kayaks.

The route – from the green pin to the west; out on the south bank, back on the north bank.

One must always keep a lookout on the Nieuwe Maas, there are large cargo ships, also on Saturdays, so we had to wait a while before crossing. Then we could paddle behind the island of Brienenoord, where the new bridge can be seen.

Crossing the Nieuwe Maas

The Van Brienenoord island (est. 1904) is being transformed into a tidal park where ebb and flow have more influence. The aim is both to increase the natural dynamics and to create an attractive recreational landscape. The old bridge will soon be demolished and replaced by a second, permanent bridge. The works will be completed before the summer of 2021.

Around the Van Brienenoord island

The group – Nena, Iris, Susanne, Henk Jan, Harm, Iede and I – enjoyed the current, but there were few surfable waves. Still, on one of the rare waves opposite Noah’s Ark, I managed to reach a speed of 16 km/h!

It was a smooth trip and at a quarter to ten we crossed to the north bank, actually our regular stop at the tip of De Zaag island. Here too the beach was small: we could only park 2 or 3 boats on the beach and also not high enough to be out of the danger of waves.

Only a small beach

So we went a little further. The next cove had “No Entry” signs and after a look at the police boat on the other bank, Harm led us on. A little further there was a beach that was big enough, and was in the sun.

Break in the sun!

This beach grew by at least 2 meters in the 40 minutes that we were there, a good sign: low tide means paddling with the current on the way back!

Bridge under construction – is this perhaps the new bridge for the Van Brienenoord Island?

Back behind the Zaag and return on the Nieuwe Maas, close to the ark. I don’t think it really belonged to Noah, because he didn’t have to lash his giraffes down to keep them from being taken by the wind!

The ark with a lashed down giraffe

At the confluence of the IJssel and the Maas we crossed over again, then under the Van Brienenoord Bridge in a good current. I was paddling about 9-10 km/h downstream and about 5 km/h upstream (I just had to test it): so 4-5 km/h current!

Again the Van Brienenoord bridge, in good weather

Back to the beach – which had now become a sizable beach again, complete with one beach tourist with a towel and radio. We were back just before noon, and luckily for Harm too: at that moment he received a phone call that a vaccination was ready for him, provided he could be at the vaccination location within 15 minutes! He succeeded, although they won’t get many customers in a wetsuit!

A successful trip, quite relaxed and with good weather. On to the next trip!

Tocht op IJsselmeer

Scroll down for English version.
Rondje Texel werd IJsselmeer

Tochtverslag van: Berend

Een rondje Texel tijdens de Pasen was tot in detail voorbereid en leek zo mooi. Op het laatst ging dit niet door wegens de harde wind. Het alternatief werd de Friese kust tussen Makkum en Stavoren. Een camping in Workum werd de uitvalsbasis voor Erik, Marianne, Iede en Berend (allen van Never Dry), plus gaste Vera uit Haarlem.

Niet dat het daar nou zo rustig was. De wind joeg daar evengoed over de strandcamping pal aan het IJsselmeer, tot grote ergernis van Berend die per abuis een strandtentje had meegenomen in plaats van zijn echte tentje. Hij sliep dan maar in zijn steenkoude bus in een te dunne slaapzak. Gelukkig kon iedereen nog wat schuilen achter een rechtop geplaatste tarp van Iede. De bus diende ook nog als kookplaats en op dag twee als foodtruck langs de route omdat Berend het varen voor gezien hield.

De eerste dag begon binnendoor over sloten en kanalen van Workum omhoog naar Makkum. Meteen een straffe tegenwind maar scharrelend langs de rietkragen was er nog enige beschutting. In Makkum een patatje en koffie terwijl een lokale Friese lolbroek riep: ‘Dit is Workum, hoor.’ Eenmaal op het IJsselmeer pakten we de surf terug naar Workum. Berend trok wat nerveus zijn zelfgemaakte zeiltje op om ‘m eens stevig te testen. Dat beviel prima eenmaal op de golven. De rest van de trip moest hij vooral afremmen en achterwaarts peddelroer geven.

Dag twee ging van Workum verder zuidwaarts naar Stavoren. Ditmaal meteen over het IJsselmeer. Vier stoere vaarders waren in de verte te zien, af en toe wegzinkend achter de golven. Berend reed langs bij Stavoren en serveerde koffie en gebakken eitjes. Daarna binnendoor weer terug. Rond vijf uur op de camping met nog somberder weersverwachtingen. Poolwinden waren op komst met hagel. Iedereen kreeg het op z’n heupen. Plotseling viel het besluit: inpakken en wegwezen. We waren om 22.00 uur weer thuis, net voor de avondklok. Ondanks het wat tegenvallende weer een mooie ervaring rijker.

De volgende dag toonden de media de schade door de noorderstorm. Strandhuisjes weggewaaid in zee, golven van 6,5 meter hoog op de Noordzee. Texel mijden was een wijs besluit.

Foto’s: Marianne R.

Circumnavigating Texel turned into trip along IJsselmeer

Trip report by: Berend

A round of the isle of Texel during Easter was meticulously prepared in detail and seemed so beautiful. In the end, strong winds forced us to waver this plan. The alternative became the IJsselmeer along the Frisian coast between Makkum and Stavoren. A campsite in Workum became the base for Erik, Marianne, Iede and Berend (all from Never Dry), plus guest Vera from Haarlem.

Not that it was all so quiet there. The wind chased over the beach campsite right on the IJsselmeer, much to the annoyance of Berend who had mistakenly brought a little beach shelter instead of his real tent. He would sleep in his stone cold van in an overly thin sleeping bag. Luckily, everyone could hide behind an upright tarp from Iede. The bus also served as hobs and on day two as a food truck along the route because Berend was fed up with kayaking already.

The first day started on land behind the dikes through locks and canals from Workum up to Makkum. Immediately a punishing headwind threw its worst at the group but scurrying along the reed collars there was still some occasional shelter. In Makkum a french fries and coffee was ordered while a local Frisian wise guy shouted: ‘This is Workum, you know.’ Once on the IJsselmeer we took the surf back to Workum. Berend nervously pulled up his homemade sail to test it firmly. It worked fine once on the waves. For the rest of the trip, he had to slow down and press hard on his backward paddle rudder as always on a strong down wind.

Day two went from Workum further south to Stavoren. This time directly over the IJsselmeer. Four tough kayakkers carved their way in the distance, occasionally sinking behind the waves, as Berend could watch them as he drove by to Stavoren to serve coffee and fried eggs from his now much beloved foodtruck. Then back inside north again with some protection from severe headwinds.

Around five o’clock at the campsite even more gloomy weather forecasts showed up at all cellphones. A polar ‘autostrada’ high in the sky was on its way with hail and even more wind and plummeting temperatures. Everyone got somewhat restless. Suddenly the decision fell: let’s pack up and get out! Even though we had actually planned to leave the next day. We got home at 10pm, just before curfew. Despite the disappointing weather they all had a good experience.

The next day the media showed the damage from the northerly storm. Beach houses blown away in the sea, waves of 6.5 meters high in the North Sea. Avoiding Texel was a wise decision. Packing up one day earlier was even wiser.

Photos: Marianne R.

Rondje Hinderplaat: HOE LANG NOG? (30 Maart 2021)

Verslag en foto’s van Jan Vlak

Varen in Corona-tijd? Clubtochten zijn er niet. Toch kunnen we volgens mij best op een veilige manier tochten maken. Dus, stuurde ik op persoonlijke titel een uitnodiging voor een rondje om de Hinderplaat de wereld in. Als gevolg daarvan stonden we op zaterdagochtend 20 maart met 8 mensen in de buitenhaven van Stellendam om van daar uit een tochtje te maken. Hierbij waren er deelnemers van de Goudse Peddel, Never Dry en KV IJsselstein.

De weersverwachting aan het begin van de week gaf nog een stevige wind (4-5 Bft) op, maar op deze mooie ochtend was er nauwelijks wind met de voorspelling dat de wind in de middag toe zou gaan nemen tot 3 bft. Het was nog wel fris en de watertemperatuur was 6-7°C. Het kiezen van de juiste kleding is altijd lastig, want je moet je kleden op de watertemperatuur, maar als het zonnetje er bij zou komen (wat de voorspelling was), dan zou het ook wel warm kunnen worden in een te dik pak. Voor mij in dit geval dus geen droogpak, maar een long-john met thermoshirtje, dunne fleece en winter-anorak. Die keuze is me goed bevallen.

Om 10 uur lagen we te water en voeren we even later de haven uit. Toen we eenmaal goed de haven uit waren, kwamen we al gauw in het stroomgebied van de Haringvlietsluizen. Het was afgaand water en blijkbaar werd er goed gespuid, want onze snelheid liep aardig op. In het smalste deel van het Slijkgat haalden we zelfs snelheden van 13 km/u. En toen we even stil lagen om wat te eten en drinken, dreven we nog steeds met 5 km/u de goede kant uit.

Boei SG 10A

Volgens de gegevens op de laatste zeekaart, zouden we het Slijkgat moeten volgen tot boei SG 10A en van daaraf naar het noorden moeten koersen. Maar bij SG 10A zagen we nog steeds een droge zandplaat; we moesten uiteindelijk doorvaren tot SG 10 en van daaraf konden we naar het noorden door een paar kleine brekers heen over de uitloper van de zandplaat. Die zandplaat groeit dus duidelijk nog steeds verder aan.

Zeekaart

We zijn allemaal goed door de brekers gekomen en voeren nu richting noorden, op weg naar het Slufterstrand. Nu hadden we geen stroomvoordeel meer, maar met het zonnetje in de rug was het aangenaam peddelweer. Om ongeveer 12:30 landden we op het Slufterstrand. Daar hebben we onze lunch genuttigd. Omdat het toch nog wel fris was en er een beetje wind kwam zijn we na een niet al te lange pauze weer in de boten gestapt.

Nu ging het lastig worden. Iede was hier 2 weken eerder ook geweest en had al verteld dat het in het gebied ten noorden van de Hinderplaat overal ondiep was. In de voorbereiding voor deze tocht hadden we nog eens extra goed naar de satelliet plaatjes van Google Earth gekeken en op basis daarvan hadden we geconcludeerd dat we eerst een heel stuk oost moesten varen voordat we naar het zuiden af konden buigen. In de praktijk bleek dit toch niet te gaan: we liepen steeds vast op ondieptes (sommigen moesten zelfs een stukje lopen) en werden naar het zuiden gedwongen.

De route op Google Earth

Hierbij kwamen we langs een zandplaat waar ontzettend veel (100?) zeehonden lagen en ondanks dat we flink afstand hielden kwamen de meesten toch het water in om ons van dichterbij te bekijken.

Nieuwsgierige zeehond

Tijdens de lunchpauze hadden we het er over gehad om op de terugweg in de buurt van Rockanje nog even aan te leggen voor een korte pauze. Maar we voeren lekker en besloten om maar in 1 keer door te varen naar Stellendam.

De wind was langzamerhand iets toegenomen en het lukte sommigen van ons zelfs om af en toe een surfje te pakken op de golven.

Rond 15:30 voeren we de haven van Stellendam weer binnen.

Stellendam

Wat we gezien hebben op deze tocht is dat het hele gebied rond de Hinderplaat enorm aan het verzanden is, waarschijnlijk door de aanleg van de Tweede Maasvlakte. De zandbank in het zuiden langs het Slijkgat verplaatst zich steeds verder naar het westen en het gebied tussen de noordkant van de Hinderplaat en het Slufterstrand wordt in zijn geheel steeds ondieper. De tocht die we zaterdag 20 maart gevaren hebben (met afgaand water het Slijkgat uit en dan dus met laag water bij het Slufterstrand en via de oostkant van de Hinderplaat terug naar Stellendam) is over enig tijd misschien niet meer te varen, zelfs niet met onze ondiep stekende kajaks.

Een interessante optie om te onderzoeken is of we de tocht niet vanaf het Slufterstrand kunnen gaan varen. Dan kun je met relatief hoog water (half tij of zo) weg vanaf het strand, dan langs de oostkant van de Hinderplaat, pauzeren in Stellendam en dan net na hoog water het Slijkgat uit. Wie weet varen we die tocht binnenkort.

Jan Vlak

Vlaardingse Vlietlanden (27 sept 2020)

Scroll down for the English version!

Verslag van Marieke, Foto’s door Debby, Nena, Marieke en Mike

Op zondag 27 september stond de tocht naar de Vlaardingse Natuur op het programma, een laagveengebied ook wel ‘de Vlietlanden’ genaamd. Hoewel ik al 2 jaar lid ben bij Never Dry (met een half jaar tussenstop), is dit (pas) mijn derde dagtocht en de eerste waarbij we niet van de club vertrokken! Een nieuw avontuur dus.

We verzamelden om 9 uur op de club waar een een lekkere harde wind stond en het weer zag er niet al te gezellig uit. We waren met z’n 9en; een hele leuke groep van intermediate beginners tot zeer ervaren!

De route / the route

Vooraf was regen voorspeld – maar hoeveel regen, dat was nog de vraag. Of zou het toch helemaal niet gaan regenen? Om het zekere voor het onzekere te nemen was ik de dag ervoor toch maar even naar Arjan Bloem in Wormer gereden (ik woon in Den Haag) gezien ik niet echt iets voor de regen had en daar een anorak aangeschaft. Maar uiteindelijk bleek deze helemaal niet nodig te zijn! Terwijl we de boten op de kanokar laden, blies de wind de wolken langzamerhand weg en kwam zowaar de zon te voorschijn.

Donkere wolken bij zonsopgang op de Kralingse plas / Dark clouds at sunrise over the Kralingse plas

Na een korte rit kwamen we aan bij Kanovereniging ‘Natsec’ waar we van de faciliteiten in het imposante clubhuis gebruik konden maken. Nena vertelde me dat ze het leuk en interessant vindt om andere kanovereningen in Nederland te zien, en daar was ik het helemaal mee eens!

Het imposante clubhuis – wat een ruimte! / The impressive club house – so much space!

Na wat denkwerk over wat ik wel en niet zou meenemen en aandoen (ik heb nog niet helemaal m’n ritueel/ritme gevonden) zaten we allemaal al snel op het water en gingen we op weg!

We vertrokken op tijd vanaf Kanovereninging ‘Natsec’ / We left on time from Canoe Club ‘Natsec’

En wat een heerlijk weer! We voeren eerst over de Vlaardingervaart en sloegen toen linksaf de Middelvliet op. We hadden wind mee, wat zeker hielp bij deze rechte stukken, dus we kwamen al heel snel aan bij café ’t Jachthuis waar we zouden lunchen. Maar deze fitte groep was nog lang niet moe dus we besloten om naar Maasland te varen en daar een lunchplek te zoeken.

Op weg naar Maasland / On our way to Maasland

Toevallig had ik deze zomer een rondvaart in dit gebied gedaan dus ik kende de omgeving al enigzins, maar het was veel leuker om de meerkoeten, kuifeenden en het moerasbos vanaf de kajak te bezichtingen! Een echt Hollands landschap, wat nooit is ingepolderd en waardoor de bodem niet is ingeklonken en het gebied hoger ligt dan de omringende polders.

Door de Vlietlanden / Through the Vlietlanden

In Maasland vonden we een relaxte plek voor de meegebrachte lunch, en Susanne had heerlijke gemberkoekjes meegebracht! Via de Noordvliet (nu wind tegen) kwamen we weer aan bij café ’t Jachthuis. Een deel van de groep sloeg linksaf om door de kleine grachtjes te varen en het riet- en hooiland wat meer te ontdekken, en het andere deel van de groep (waaronder ik) ging met Marianne naar ‘t café voor de nodige toiletbreak en een kopje koffie.

We moesten nog een stuk varen over de Noordvliet en toen sloegen we weer rechtsaf de Vlaardingervaart op, vanwaar het niet zo ver meer was naar Natsec. Het was hier ook wat meer beschut wat wel lekker was het laatste stuk. Ik had in de tussentijd toch maar een extra jas aan gedaan, maar had het alweer gauw warm!

Weer terug op de Vlaardingervaart, lekker uit de wind / Back on to the Vlaardingervaart, sheltered from the wind

Eenmaal aangekomen bij Natsec werden we verwelkomd door de heerlijke geur van tosti’s en gesmolten kaas. Wellicht een idee om (weer?) een tostijzer aan te schaffen bij Never Dry? 😊 Efficient worden de boten weer op de aanhangwagen geladen en rond half 4 waren we weer terug op de club en lagen de boten weer op hun plek.

Wat gaat dat toch snel! / So efficient and quick!

Het was heel heerlijke dag op het water en ondanks dat het weer minder wordt, kijk ik nu al uit naar mijn volgende tocht!! Een goede regenjas heb ik gelukkig al 😉

English version!

Trip report by Marieke, photos by Marieke, Nena, Debby, and Mike

On Sunday September 27th, a trip to the Vlaardingse Natuur was scheduled, a low moor area also called “the Vlietlanden”. Although I’ve been a member of Never Dry for 2 years (with a break of a half a year), this is (only) my third day trip and the first where we didn’t launch from the club! So a little new adventure.

We gathered at the club at 9 o’clock; there was a strong wind and the weather didn’t look too ‘gezellig.’ There were 9 of us in total; and a very nice group from intermediate beginners to very experienced!

The forecast was rain; but how much rain, that was still the question. Or would there be no rain at all? I decided to drive to Arjan Bloem in Wormer on Saturday anyway to buy an anorak just in case; I had to get one one day anyway! But I didn’t need it at all in the end! As we were loading the boats on the trailer, the strong wind blew the clouds away and the sun started to slowly come out.

After a short drive we arrived at Canoe Club “Natsec”; a huge club house with nice facilities that we could use. Nena told me that she likes to visit other canoe clubs to see what they are like, and I couldn’t agree more.

It took me a little while to decide what to bring/wear and what not to bring/wear (I suppose the more trips you do, the quicker this goes!). Once that was all done, we put our boats in the water, and off we went!

And what great weather! We first kayaked over the Vlaardingervaart and then turned left onto the Middelvliet. We had the wind in our back, so we soon arrived at Café ‘t Jachthuis, the place where we would have lunch. However this fit group wasn’t tired at all yet, so we decided to go to Maasland and find a spot to have lunch there.

Coincidentally, I had already done a boat trip in this area this summer, so I was quite familiar with the surroundings, however it was much more interesting to see the coots, tufted ducks and ‘swamp forest’ from your kayak! It’s a typically Dutch landscape that has never been reclaimed, so that the soil is not settled and the area is higher than the surrounding polders.

In Maasland we found a great spot for our lunch; and Susanne had brought delicious ginger biscuits! We kayaked back via the Noordvliet and arrived at Café ‘t Jachthuis once again. Part of the group turned left to discover the smaller canals of the ‘swap forest’ in some more detail, and the other part of the group (including me) joined Marianne for a loo break and coffee at the café.

Back together again, we continued on the Noordvliet to then turn right again onto the Vlaardingervaart. It was a bit less windy there and soon enough we arrived back at the club. I had put an extra coat on after we left the café, but in hindsight it was way too warm!

As soon as we returned to Natsec, we were welcomed by the delicious smell of melted cheese and toasties. Some of us were getting hungry again; perhaps an idea to (re)introduce a toastie machine at Never Dry? 😊 We put the boats back on the trailer again and got back to Rotterdam around 15.30.

It was a fantastic day on the water and despite the fact that we are moving towards winter now, I am very much looking forward to my next trip!! I already have an anorak 😉

Marker Wadden: Groot water met wat vogels (19 Sep 2020)

Verslag door Tom geschreven!

Reprise

Op zaterdag 19 september 2020 zijn we naar de Marker Wadden gepeddeld. Twee deelnemers hadden dat vorig jaar al gedaan. Geïnspireerd door het leuke verslag daarvan door Nena, sluiten zich er nog vier bij aan. Al om half negen verzamelen we ons in het clubhuis, binden we geroutineerd alle boten op 3 auto’s vast en vertrekken we voor een rit van 125 km enkele reis.

Instappen op het nieuwe kitesurfstrand. Foto: Mike

Woestijnkust

Rond half 11 komen Mike, Marianne, Harm, Ilja, Susanne en Tom aan bij het fonkelnieuwe strand langs het Hoekipapad bij Lelystad. Met een stralend zonnetje en 4 bft uit het oosten, varen we relaxed richting de nieuwste wadden van Nederland. De oversteek is maar een kilometer of 8, twee rondjes Kralingse Plas, maar toch echt groot water met bijhorende golfslag en noodzaak tot navigatie. Nou ja, 310 graden aanhouden op je kompas en in 5 kwartier ben je precies waar je moet zijn.

Nieuw lid Susanne vaart geweldig in de Fuego, verbazingwekkend voor iemand die pas 2 maanden in een kajak zit. Foto: Marianne.

Onderweg is het indrukwekkend te zien hoeveel kuub eiland er nog bij wordt gespoten. Wat natuurlijk nog niet is begroeid, het doet denken aan de kustlijn van een woestijnstaat als Dubai.

Langs de werzaamheden. Foto: Mike

Menukaart

In de havenkom van de Marker Wadden is het druk met zeiljachten en motorboten, bijna alle boxen en steigers zijn gevuld. Wij mogen uitstappen op een strandje ernaast, betalen voor onze sprankelende aanwezigheid bij de eilandwacht van Natuurmonumenten en wandelen naar het terras. Waar we onze eigen consumpties mogen consumeren en elkaar in geuren en kleuren vertellen over delicatessen als moedermelkse kaas, gele tomaatjes en natte kwarteltongetjes. Van de eilandwacht ontvingen we trouwens al een menukaart (wat zij overigens omschrijven als een overzicht van te spotten vogels).

Vanaf de uitkijktoren. Foto: Tom

Keurig op onze meegebrachte wandelschoenen lopen we een mooi rondje over de wadden. Om eerlijk te zijn valt de hoeveelheid vogels een klein beetje tegen, maar dat is in andere jaargetijden waarschijnlijk heel anders. Helaas kunnen we de vogels, die wél de moeite nemen om zich te laten zien, niet benoemen omdat die handige menukaart in een van de kajaks blijkt te liggen. Toch is het genieten van de ruimte, van het weer en van de bijzondere kleuren van alle begroeiing. Die er vorig jaar nog lang niet zo weelderig bij stond, verzekeren de meer ervaren waddenbezoekers.

Ook de toren (Calimero? Stier? Nee, E.T.!) wordt beklommen en van het prachtige uitzicht is het echt genieten.

Uitkijktoren. Foto: Mike

Poepende man

Terug bij de boten maken we ons klaar voor de tocht terug naar daar waar we vandaan waren gekomen. Het zonnetje nog een standje feller, wind wat meer van voren en iets hogere golven, maar nog steeds prima te doen.

Mike vaart langs een boei, die aangeeft dat hij daar helemaal niet mag varen. Foto: Marianne
Blootstelling/Hurkende Man of de Poepende man door Anthony Gormley, op de Markerstrekdam bij Lelystad. Foto: Herman Verheij

Het gaat dus voorspoedig, heel snel zijn we terug bij de auto’s en een poepende man. Nadat alles opgeruimd en omgekleed is, moet er een frietje gescoord worden en voldaan rijden we weer terug naar Rotterdam.

Nagenieten. Foto: Tom

Voor herhaling vatbaar? Zeker! Misschien wel jaarlijks, omdat de komende jaren steeds wat nieuws te ontdekken zal zijn op de vogeleilanden. Onder de juiste omstandigheden is het ook een ideale tocht om te beginnen aan groot water. Wat helemaal mooi is: volgens Natuurmonumenten zit er een camping aan te komen op de Marker Wadden. Wat mij betreft zo snel mogelijk.

Niers en Maas-tocht – 4-6 september 2020

Afstand: 29 + 21 km, 5 + 4 uur vaartijd
Distance: 29 + 21 km, 5 + 4 hours paddling time

Tekst door Mike Griffin, foto’s door Marianne Roest en Mike Griffin
Text by Mike Griffin, photos by Marianne Roest and Mike Griffin

Deze tocht stond in de teken van keuzes, dus beginnen we hier ook mee: A = lees het verhaal tot het einde, B = kijk alleen naar de foto’s en C = lees de titel en ga door met je social media. “Erik, wat is je keuze?” Erik: ”D!”

This tour was all about choices, so we start with this too: A = read the story to the end, B = just look at the photos and C = read the title and continue with your social media. “Erik, what is your choice?” Erik: “D!”

Kaart – de route: zaterdag op de Niers van ① naar ⑤, zondag de Maas van ⑤ naar ⑦ en terug naar ⑤ / Map – the route: Saturday on the Niers from ① to ⑤, Sunday on the Maas from ⑤ to ⑦ and back to ⑤

Vrijdag gingen we met z’n zevenen naar Gennep om de tenten op een mini-camping ⑤ op te zetten. Harm & Ilja waren eerder op pad gegaan om de in- en uitstapplaatsen te bekijken plus eventuele barrières. De camping was klein maar fijn, rustig, vriendelijke (permanente) mensen in de caravans, groen er omheen met uitzicht over de rivier de Niers en wifi bereik in alle tenten!

On Friday seven of us went to Gennep to set up the tents on a mini-camping site ⑤. Harm & Ilja had previously set out to view the entry and exit points plus any barriers. The campsite was small but nice, quiet, friendly (permanent) people in the caravans, greenery around it with a view over the river Niers and WiFi coverage in all tents!

Het weiland voor de camping en de Niers / The pasture in front of the campsite and the Niers

Na het eten en een bespreking van de route op de Niers voor zaterdag gingen we vroeg naar bed, maar slapen werd even bemoeilijkt door enkele plattelandse geluiden: de balkende ezel vlak achter mijn tent en de hossende jeugd op een parkeerplaats een paar honderd meter van de camping. Gelukkig hield het na een tijdje op en ik sliep door tot ik wakker gemaakt werd door ganzen en een haan; elke 10 tot 17 seconden kraaide de haan gevolgd door de ganzen! Jammer dat het pas 6 uur was…

Maar ik klaagde niet want we moesten vroeg op om te gaan zwemmen in de Niers; Erik, Marianne, Ilja en ik trokken de stoute schoenen aan, plus enig neopreen, om de Niers stroomopwaarts te zwemmen. Erik en Marianne kwamen na ongeveer 500 m niet verder dan een barrière van waterplanten, Ilja en ik draaiden iets eerder om door de kou en mijn gebrek aan conditie. We waren wel goed wakker en klaar voor wat de dag zou brengen!

Het plan was om voorbij Goch in Duitsland in te stappen, en naar de camping terug te varen. Dit betekende dat we heen en weer met auto’s moesten rijden. We stapten om tien voor 12 in, bij een verhuurbedrijf ① waar grote groepen mensen met weinig vaarervaring en veel bier (mannen) of andere drank (vrouwen) op vlotten of rubberen bootjes stapten om stroomafwaarts te drijven, zingend (mannen) of kletsend (vrouwen). Nee, we zagen geen gemengde groepen. De Niers stroomde ongeveer 1 – 1,5 km/uur en met onze vaartechniek konden we ze allemaal vrij snel inhalen.

After dinner and a discussion of the route on the Niers for Saturday, we went to bed early, but sleeping was made difficult by some rural noises: the braying donkey just behind my tent and the hip-hopping youth in a parking lot a few hundred meters from the camping. Fortunately it stopped after a while and I slept until I was awakened by geese and a rooster; every 10 to 17 seconds the rooster crowed followed by the geese! Too bad it was only 6 o’clock…

But I wasn’t complaining because we had to get up early to go for a swim in the Niers; Erik, Marianne, Ilja and I took the plunge, to swim the Niers upstream. Erik and Marianne did not get further than a barrier of water plants after about 500 m, Ilja and I turned around a little earlier due to the cold and my lack of fitness. We were awake and ready for what the day would bring!

The plan was to start paddling past Goch in Germany and return to the campsite. This meant that we had to drive back and forth with cars. We were all in the kayaks at ten to 12, at a rental company ① where large groups of people with little boating experience and lots of beer (men) or other drinks (women) got on rafts or rubber boats to float downstream, singing (men) or chatting (women ). No, we did not see any mixed groups. The Niers flowed at approximately 1 – 1.5 km/hr and with our paddling technique we could overtake them all fairly quickly.

Op de Niers, achtervolgd door een feestvlot / On the Niers, chased by a party raft

De Niers is mooi, op plaatsen vrij ondiep maar goed bevaarbaar. Een passant bij Kessel vertelde ons dat het een paar weken geleden zo droog was dat het bijna een looppad was geworden! Op plekken loopt het door bossen, op anderen meanderend door weilanden en dorpjes.

The Niers is beautiful, fairly shallow in places but doable. A passer-by at Kessel told us that a few weeks ago it was so dry that it almost became a walkway! In places it runs through forests, in others meandering through meadows and villages.

De groene Niers / The green Niers

Na een paar kilometer kwamen we in Goch aan, er was niet veel te zien maar de rivier splitste zich en Erik en Harm namen de rechter tak terwijl de route benadrukte om de linker te nemen. Helaas waren ze na een paar honderd meter weer van de partij, een paar krassen rijker. Aan de oever ② hebben we geluncht, samen met een zwerm wespen.

After a few kilometers we arrived in Goch, there was not much to see but the river split and Erik and Harm took the rightmost branch while the route emphasized to take the left. Unfortunately, after a few hundred meters they were back with the group, a few scratches richer. We had lunch on the shore ②, along with a swarm of wasps.

Beverbewijs / Beaver evidence

Langs de oever zagen we beveractiviteit, een flink aantal bomen – vooral knotwilgen – waren omgeknaagd of hadden een slanke taille. Het is indrukwekkend om te zien hoe groot een beverhap is! Onderweg zagen we een keer of vijf een ijsvogel vliegen, vaak een heldere kobaltflits van een oever naar de andere. De rivier kronkelde door een mooi stuk natuur, met diverse planten en zwanen; het weer bleef mooi, zonnig en niet te warm.

Along the bank we saw beaver activity, quite a few trees – especially pollard willows – had been gnawed or had a slim waist. It is impressive to see how big a beaver bite is! On the way we saw a kingfisher flying about five times, often a bright cobalt flash from one bank to the other. The river meandered through beautiful nature, with various plants and swans; the weather remained beautiful, sunny and not too hot.

Marianne en Nena voor de St. Stephanuskerk in Kessel (D) / Marianne and Nena in front of the St. Stephanus church in Kessel (D)

Hierna kwamen we een hindernis (@) tegen. De waterplant die we bij de camping zagen is een plaag en heeft de laatste 20 km of zo de Niers in z’n greep. Het heet de Grote waternavel (Hydrocotyle ranunculoides), is niet inheems maar breidt zijn areaal uit doordat planten afkomstig van aquaria ten onrechte in het milieu gebracht worden. Om de plaag tegen te gaan is een pijp over de rivier gelegd die het drijvende groen lijdt naar een grote grijper die vervolgens de planten aan de kant dumpt om afgevoerd te worden. We konden door een splitsing in de pijp glippen en zonder problemen voorbij de grijper varen, doordat die niet in bedrijf was.

Hierna stopte we in een weiland ③ voor een 2e lunch! Tegenover ons was een kudde Hooglandvee aan het pootjebaden, prachtige dieren. Tijdens deze pauze was het idee geboren om in Gennep ④ te stoppen voor friet (of patat voor de Rotterdammerts). Dus, A = stoppen voor friet, B = doorvaren, wat doen we? Erik: “C!”

After this we encountered an obstacle (@). The aquatic plant we saw near the campsite is a pest and has taken hold of the Niers for the last 20 km or so. It is called the Giant Pennywort (Hydrocotyle ranunculoides), it is not indigenous but expands its acreage by plants from aquariums introduced into the environment. To combat the plague, a pipe has been laid across the river that leads the floating greenery to a large grabber that then dumps the plants on the bank for disposal. We were able to slip through a gap in the pipe and pass the grabber without any problems because it was not operating.

After this we stopped in a meadow ③ for a 2nd lunch! Opposite us a herd of Highland cattle was paddling, beautiful animals. During this break the idea was born to stop in Gennep ④ for fries (or patat for the Rotterdammerts). So, A = stop for fries, B = continue paddling, what do we do? Erik: “C!”

Schotse hooglanders / Scottish highlanders

Na friet voor de meesten konden we de safari doorzetten, richting de camping, wetend dat er nog minstens één barrière was vlak voor de camping. En inderdaad, eerst een plek waar de ranuncules een vlot over de hele rivier maakte. Met veel moeite konden we ons, kajak en al, er overheen trekken aan de plantenstengels. Verder was er een balk (#) vlak voor de volgende navel-grijper. Hier was het een kwestie van uitstappen op de balk, boot overheen tillen en dan weer instappen; deed me denken aan de ijzeren balk over het water in De Blauwe Verbinding bij een vorige tocht. Nogmaals vlak voor de camping was er nog een oever-tot-oever vlot van die hydroklote ranuncules, deze keer veel dikker, dikker zelfs dan onze kajaks hoog waren! Met de ervaring van de vorige keer was het wachten tot de eerste persoon erdoor heen was en dan allemaal zijn spoor volgen.

After fries for most of us, we were able to continue the safari, towards the campsite, knowing there was at least one more barrier right in front of the campsite. And indeed, first a place where the ranuncules made a raft over the whole river. With a lot of effort we were able to pull ourselves, kayak and all, over it by grabbing the plant stems. There was also a beam (#) just in front of the next navel grab. Here it was a matter of getting out on the beam, lifting the boat over it and then getting back in; it reminded me of the iron beam over the water in De Blauwe Verbinding on a previous trip. Again just before the campground there was another bank-to-bank raft of those hydro#$^%@*& ranuncules, this time much thicker, thicker even than the hight of our kayaks! With the experience from last time, it was just a case of waiting for the first person to get through and then all follow their trail.

Harm baant zich een weg door de muur van waternavel / Harm makes his way through the wall of pennywort
Henk neemt de balk / Henk takes the beam

In een overwinningsroes zijn we doorgevaren, voorbij het uitstappunt bij de camping om te kijken hoe het was op de Maas. Nuttig om oriëntatiepunten te noteren voor wanneer we morgen vanuit de Maas hier rechtsaf de Niers op moeten varen. Hierna was het terug naar de uitstapplek ⑤ om te douchen en koken terwijl de 3 chauffeurs de auto’s gingen halen.

We sailed on in a victory rush, past the exit point at the campsite to see what it was like on the Maas. Useful to note down landmarks for when we have to turn right from the Maas tomorrow onto the Niers. After this it was back to the exit point ⑤ to shower and cook while the 3 drivers went to get the cars.

Overwinningsroes – de Maas op! / Victory rush – to the Meuse!

Bij de tenten werd een idee geopperd in de vorm van, “Dat autorijden neemt veel tijd in beslag, dus wat willen jullie morgen doen? A = rijden naar Wel om daar in te stappen en naar de camping te varen (oorsprokelijk plan), B = bij de camping instappen, stroomopwaarts de Maas opvaren en dan terugvaren.” Erik: “C!”

An idea was put forward at the tents in the form of, “Driving a car takes a lot of time, so what do you want to do tomorrow? A = drive to Wel and paddle back to the campsite (original plan), B = start at the campsite, paddle upstream on the Maas and then paddle back. ” Erik: “C!”

Zondagochtend, weer de Maas op / Sunday morning, back on the Maas

Op zondagochtend konden we rustiger opstaan, maar de tenten moesten wel ingepakt worden. Vanaf de camping gingen we de Maas op en dan stroomopwaarts richting Boxmeer. De Maas is natuurlijk veel breder dan de Niers, het was best mooi en zonder ranuncules! Na ongeveer 5 km gingen we een oude meander van de Oude Maas op, naar het clubhuis van WSV Boxmeer ⑥. De man met bardienst was verbaasd toen 7 kajakkers voor koffie binnenvielen. Koffie kon hij serveren maar niets te eten! Ook geen vlaai, al zaten we op dat moment in Noord-Brabant dus een worstenbroodje was misschien toepasselijker geweest. Aan de koffie ontstond de discussie: “A = uitstappen en overdragen naar de Maas, of B = Terugvaren naar de Maas?” Erik: “C!”

On Sunday morning we could get going at a more relaxed pace, but the tents had to be packed. From the campsite we went up the Maas and then upstream towards Boxmeer. The Maas is of course much wider than the Niers, it was quite beautiful and without ranuncules! After about 5 km we went up an old meander of the Oude Maas, to the clubhouse of WSV Boxmeer ⑥. The man on bar duty was surprised when 7 kayakers dropped in for coffee. He could serve coffee but nothing to eat! No vlaai either, although we were in North Brabant at the time, so a worstenbroodje might have been more appropriate. Over coffee the discussion arose: “A = get out and portage to the Maas, or B = Paddle back to the Maas?” Erik: “C!”

Op de Maas / On the Maas
Paarden die waterplanten eten / Horses eating river plants

We zijn teruggevaren tot we weer bij de Maas kwamen en gingen verder stroomopwaarts. Bij het volgende stukje Oude Maas gingen enkelen van ons even door om te kijken naar de sluis, voor een mogelijke vervolgtocht, terwijl de rest een lunchplek zocht. Aan een strand ⑦ zo lang als één zeekajak zijn we uitgestapt om te pauzeren met lunch. Eerst uitkijkend over de Maas maar dat werd koeler in de wind dus daarna aan de andere kant bij het strandje. Na lunch stapte we weer in; enkelen gingen kijken naar de stuw terwijl de rest een stukje van de Oude Maasarm ontdekten. Weer bij elkaar was het linea recta naar de camping om om te kleden en alles in te pakken. Één auto ging rechtstreeks richting Rotterdam terwijl de andere twee bij de plaatselijke theetuin stopten, waar we van een koffie en de heerlijkste, verse vlaai hebben genoten! We zaten tenslotte weer in Limburg.

We paddled back to the Maas and continued upstream. At the next stretch of Oude Maas, some of us went to look at the lock, for a possible follow-up trip, while the rest looked for a lunch spot. At a beach ⑦ the length of one sea kayak, we disembarked to take a break with lunch. First looking out over the Maas, but it got cooler in the wind so we moved to the other side at the beach. After lunch we got in again; some went to look at the weir, while the rest investigated a piece of the Oude Maas meander. Together again it was straight to the campsite to change into dry clothes and pack everything. One car went directly to Rotterdam while the other two stopped at the local tea garden, where we enjoyed a coffee and the most delicious, fresh vlaai! After all, we were back in Limburg.

Nog steeds op de Maas (met dank aan onze buren op de camping voor deze foto) / Still on the Maas (thanks to our neighbors at the campground for this photo)

Een geslaagde tocht, dank aan Harm voor de organisatie! A = voor herhaling vatbaar, B = laten we iets anders doen? Erik: … 😊

A successful trip, thanks to Harm for the organization! A = worth repeating, B = let’s do something else? Erik:… 😊

Pirates of the Haringvliet – Curse of the Bread Roll (Sunday August 23, 2020)

Narration Mike Griffin, map by Mike Griffin

Distance: 124 furlongs (25 km), 4 hours under sail

‘twas a blustery Sunday in August, our sights had been set on plundering the island of Ameland but the wind gods put paid to that plan, forcing us to try our hand at the treasure rumoured to be lying in Stad aan ‘t Haringvliet.

The crew assembled on shore: BEREND the Sailor, IEDE the March Hare, MARIANNE the Faithful, ERIK the Backward (although rowers always go backwards, so is a backwards rower one that rows forwards toward their goal?), TOM the Name of the Rose and your narrator MIKE the Rancid Hat.

The plot was to sneak up in the lee of the island Tiengemeten and then pounce on the beach of the smugglers’ cove, where the treasure was believed to be buried. According to legend LUNCH could be found here – Large Unidentified Nutritious Consumable Hunks.

On the first leg the crew was still finding its sea legs and faced with a ferocious head wind of the fourth factor, they were riven whither and thither, losing cohesion like a jellyfish in a blender. At the first stop the captain gave the crew a lashing of his tongue, they reacted in similar fashion, a mutiny was at hand! With the timely aid of a few peacemakers the crew pulled together, but not without a few rum-flavoured mutterings about the general state of the empire.

On the next leg the going was calmer, we resupplied with some strange dark fruit that overhung the water, and sailored on. At the head of the island we sprung our traverse to the beach that we could see afar. BEREND single-handedly hoisted the main sail, showing all that he can handle any sized sail, from exceedingly small to small. In a consciously self-conscious attack, we fanned out in all directions and landed in haste on the beachhead. We secured it post-haste, the only casualty being a set of brine-soaked britches.

In the bay we shared the bounty, although we never found the elusive bread roll. To quote Captain Jack Sparrow “Not all treasure is silver and gold, mate.” We then set sail once again for the sweet charms of home port. On the way the waves picked our ship up and carried us forever onwards, we had to toil hard to keep the course and stay keel downwards. In the bay MIKE, evidently to atone for past and future sins, keel-hauled himself twice, pulling himself from one side of the ship under the keel to the other! At the beach, replete with verdigris on the edge of the water, and strange sailing craft consisting of nothing more than a sail and a deck plank(!) we debarked and made our way to the tavern with the appropriate name “Never Dry”, to drink a rough toast to the captain, our ship and the mighty Haringvliet!

Piraten van het Haringvliet – Curse of the Bread Roll – zondag 23 augustus 2020

Vertelling Mike Griffin, vertaling 99% Google, kaart door Mike Griffin

Afstand: 124 stadiën (25 km), 4 uur varen

Het was een stormachtige zondag in augustus, onze zinnen waren erop gericht het eiland Ameland te plunderen, maar de windgoden zetten zich tegen dat plan en dwongen ons om te proberen de schat te vinden die volgens geruchten in Stad aan ‘t Haringvliet zou liggen.

De bemanning verzamelde zich aan wal: BEREND de zeiler, IEDE de maartse haas, MARIANNE de Faithfull, ERIK de achterwaartse (hoewel roeiers altijd achteruit gaan, is dan een achterwaartse roeier een die vooruit roeit naar hun doel?), TOM de Naam van de Roos en je verteller MIKE the Rancid Hat.

Het plan was om in de luwte van het eiland Tiengemeten te sluipen en vervolgens het strand van de smokkelaarsbaai aan te vallen, waar de schat werd verondersteld te zijn begraven. Volgens de legende was LUNCH hier te vinden – Large Unidentified Nutritious Consumable Hunks.

Op het eerste been vond de bemanning nog steeds zijn zeebenen en geconfronteerd met een woeste kopwind van de vierde factor, werden ze heen en weer geslingerd, waarbij ze hun samenhang verloren als een kwal in een blender. Bij de eerste stop gaf de kapitein de bemanning een zweepslag met zijn tong, ze reageerden op dezelfde manier, een muiterij was nabij! Met de tijdige hulp van een paar vredestichters trok de bemanning zich samen, maar niet zonder een paar gemompel met rumsmaak over de algemene toestand van het rijk.

Op de volgende etappe ging het rustiger, we bevoorraden ons met wat vreemd donker fruit dat over het water hing en zeilden verder. Aan de kop van het eiland begonnen we met onze traverse naar het strand dat we in de verte konden zien. BEREND hees in zijn eentje het grootzeil en liet zien dat hij zeilen van elk formaat aankan, van buitengewoon klein tot klein. In een bewust zelfbewuste aanval waaierden we uit in alle richtingen en landden we haastig op het bruggenhoofd. We hebben het in alle haast veiliggesteld, het enige slachtoffer was een stel met pekel doordrenkte broeken.

In de baai deelden we de buit, hoewel we het ongrijpbare broodje nooit hebben gevonden. Om kapitein Jack Sparrow te citeren: “Niet alle schatten zijn van zilver en goud, maat.” Daarna zetten we weer koers naar de zoete charmes van de thuishaven. Onderweg pakten de golven ons schip op en droegen ons voor altijd verder, we moesten hard zwoegen om de koers te houden en kiel naar beneden te blijven. In de baai haalde MIKE, klaarblijkelijk om te boeten voor vroegere en toekomstige zonden, zichzelf twee keer op de kiel, waarbij hij zich van de ene kant van het schip onder de kiel naar de andere trok! Op het strand, vol met verdigris aan de rand van het water, en vreemd zeilschipen bestaande uit niets meer dan een zeil en een dekplank (!) gingen we van boord en gingen op weg naar de taverne met de toepasselijke naam “Never Dry”, om een ruwe toast uit te brengen op de kapitein, ons schip en het machtige Haringvliet!